Αρχαιολογικές Θέσεις

Πηγή Αθηνάς, περιοχής Ηρακλείου/Φίλας

Δίπλα στην ομώνυμη πηγή στην Εθνική Οδό, στο ύψος των Νέων Πόρων. Αρχικά, νεολιθική κοινωνία με αλλεπάλληλες διμηνιακές και προδιμηνιακές φάσεις. Στην δεύτερη χιλιετία νεκροταφείο τύμβων, μνημειακός τύπος νεκροταφείου, ίσως για επιφανείς οίκους της περιοχής. Οι τύμβοι, από τρόχαλα, εδράζονταν σε όχι τυχαία χαλικόστρωση και σε φερτά χώματα που ισοπέδωσαν την κλίση με τη βοήθεια περιβόλων. Η εξάπλωση των τύμβων («Kurgan») συνδέθηκε με την «εξάπλωση των «ινδοεuρωπαίων», από τις Ευρασιατικές στέππες προς τα Βαλκάνια.

Πηγή Αθηνάς: Γυναικείο νεολιθικό ειδώλιο

Πηγή Αθηνάς: Τύμβος του α΄ μισού της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Πηγή Αθηνάς: Ταφή τύμβου του α΄ μισού της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Κρανιά Παντελεήμονα, περιοχής Ηρακλείου

Στις ΒΔ πλαγιές του λόφου του κάστρου Πλαταμώνα. Πρώιμη Εποχή Χαλκού: εργαστηριακές εγκαταστάσεις και περίβολοι στη βάση των λόφων. Μέση και αρχές Υστερης Εποχής Χαλκού: μνημειακός περίβολος στον λόφο του κάστρου, ίσως για την προστασία των πρανών από τις πλημμύρες, ή για την προστασία τοπικών πηγών προς τη θάλασσα. αφήνοντας την κοίτη ελεύθερη. Στα ιστορικά. χρόνια δεν έδειξαν ανάλογη φροντίδα, έκτισαν μάλιστα κεραμικά εργαστήρια για να εκμεταλλεύονται το υπόγειο ποτάμι. Οι συνέπειες ήταν καταστροφικές. Η προϊστορική κατασκευή διατηρήθηκε κάτω από τα ιστορικά ερείπια συμπαγής μέχρι σήμερα. οπότε και διαλύθηκε για να περάσει η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Στη θέση της κατασκευάστηκε κιβωτοειδής οχετός που απομακρύνει τα νερά, ο δεύτερος μετά από 3.500 χρόνια.

Κρανιά: Ο ορίζοντας της Πρώιμης Εποχής Χαλκού

Κρανιά: Ο ορίζοντας της Πρώιμης Εποχής Χαλκού

Κρανιά: Ο περίβολος της 2ης χιλιετίας π.Χ

Κρανιά: Ο περίβολος της 2ης χιλιετίας π.Χ

Πηγή Αρτέμιδος, περιοχής Ηρακλείου

Στην ομώνυμη πηγή της Εθνικής Οδού, στο ύψος του Πλαταμώνα. Στην αρχή της Ύστερης Εποχής Χαλκού ο χώρος ήταν ταφικός. Δέκα τάφοι καλύπτονταν μάλλον από χωμάτινο τύμβο και σημαίνονταν με λιθοσωρό, που έτεινε μερικές φορές να έχει μορφή ορθογώνια. Ο οικισμός, στη συνέχεια, άφησε ερείπια, μεγάλη ποσότητα κεραμικής, χειροποίητης και τροχήλατης, αβαφούς και γραπτής μυκηναϊκού ρυθμού. Η θέση χρησιμοποιήθηκε και στην κλασσική εποχή, πιθανόν ως αγρόκτημα

Πηγή Αρτέμιδος – νεκροταφείο: Χάλκινα κτερίσματα Μυκηναϊκής Εποχής

Πηγή Αρτέμιδος. Ορθογώνια Κατασκευή

”Platamon Stop”, περιοχής Ηρακλείου

Δίπλα στην Εθνική Οδό και το ρέμα Δερμπίνα, στο ύψος του Πλαταμώνα. Στα μέσα περίπου της 2ης χιλιετίας, είχε χρήση οικιστική/αποθηκευτική. Η νεώτερη φάση (1450-1200 π.Χ.) ήταν ταφική με τροχήλατη κεραμική μυκηναϊκού ρυθμού.

"Platamon Stop": Κιβωτιόσχημος τάφος

"Platamon Stop": παιδική ταφή, κτερισμένη με χάλκινα βραχιόλια, χάλκινες και γυάλινες χάντρες, μία χάλκινη περόνη και μία μικρή πρόχου

"Platamon Stop": Ευρήματα της ανασκαφής

"Platamon Stop": Χάλκινο μαχαίρι - κτέρισμα Μυκηναϊκής Εποχής

"Platamon Stop": Χάλκινη αιχμή - κτέρισμα Μυκηναϊκής Εποχής

Ρέμα Ξυδιάς, περιοχής Ηρακλείου

Στην Εθνική Οδό, στο ύψος του Πλαταμώνα. Δεύτερη χιλιετία (1400-1100 π.Χ.). Αρχικά, ο χώρος ήταν ταφικός, συχνά για παιδιά. Αποκαλύφθηκε νεκροταφείο με 22 κιβωτιόσχημους τάφους του 14ου-13ου αι. π.Χ., πλούσια κτερισμένους με μυκηναϊκού τύπου και ρυθμού αντικείμενα (πήλινα αγγεία, πήλινα σφονδύλια ή «κουμπιά», χάλκινα κοσμήματα, εγχειρίδια κ.α.). Σύντομα μετά την ταφική χρήση του και ίσως παράλληλα με αυτήν, ο χώρος απέκτησε οικιστική χρήση. Η ανασκαφή αποκάλυψε δύο αψιδωτά κτήρια και σύστημα μνημειακών περιβόλων. Το παλαιότερο αψιδωτό με ορθογώνιο πρόσκτισμα μεταφέρθηκε αυτούσιο στο πάρκο Λειβήθρων, τον Φεβρουάριο του 2015.

Το οικιστικό σύμπλεγμα αποτελεί σπάνιο δείγμα οικιστικής αρχιτεκτονικής σε μία περιοχή, όπου σπανίζουν τα οικιστικά κατάλοιπα της Ύστερης Εποχής Χαλκού. Το αψιδωτό κτήριο σώθηκε στο επίπεδο των λίθινων θεμελίων του και έχει διαστάσεις 10,30μ. Χ 4,80μ. Η ανωδομή του θα ήταν κατασκευασμένη από πλιθιά και η δίρριχτη στέγη του από ξύλα και καλάμια. Όταν αυξήθηκαν οι οικιστικές ανάγκες, το αψιδωτό επεκτάθηκε με την προσθήκη κτηρίου ορθογώνιας κάτοψης με μεσοτοιχία. Στο εσωτερικό των κτηρίων εντοπίστηκαν οι πασσαλότρυπες των πασσάλων που στήριζαν τη στέγη, πήλινη εστία, ίχνη από πήλινες χρηστικές κατασκευές, πληθώρα αγγείων, χειροποίητων αλλά και μυκηναϊκού ρυθμού, καθώς και λίθινα και πήλινα τέχνεργα. Εξωτερικά τους εντοπίστηκαν δύο πιθάρια που διατηρήθηκαν στη θέση τους. Πολύ κοντά σε αυτό ενταφιάστηκαν και τα παιδιά της οικογένειας, σε μικρούς κιβωτιόσχημους τάφους.

Ο αψιδωτός τύπος κτιρίου κατάγεται από την Μέση Εποχή του Χαλκού (αρχή 2ης χιλιετίας π.Χ.). Το παράδειγμα του ρέματος Ξυδιά αποτελεί πιθανώς τοπική επιβίωση του τύπου στην Ύστερη Εποχή Χαλκού, όταν στους γνωστούς οικισμούς της ηπειρωτικής Ελλάδας κυριαρχεί πλέον ο ορθογώνιος μακρόστενος τύπος κτηρίου («μέγαρο»). Επιπλέον, ο συσχετισμός του με πληθώρα κεραμικής μυκηναϊκού τύπου και ρυθμού επιβεβαιώνει την ένταξη της περιοχής στον Θεσσαλικό-Ευβοϊκό πολιτιστικό κύκλο.

Αεροφωτογραφία του αψιδωτού κτιρίου και του ορθογώνιου προσκτίσματός του

Αεροφωτογραφία του αψιδωτού κτιρίου και του ορθογώνιου προσκτίσματός του

IMG_2123

Μεταφορά του αψιδωτού στο πάρκο Λειβήθρων

Ρέμα Ξυδιάς: Χειροποίητη κεραμεική από την οικοσκευή αψιδωτού κτιρίου Μυκηναϊκής Εποχής

Ρέμα Ξυδιάς: Τροχήλατα αγγεία και χειροποίητος κάνθαρος από την οικοσκευή αψιδωτού κτιρίου Μυκηναϊκής Εποχής

Ρέμα Ξυδιάς: Χειροποίητη κεραμεική από την οικοσκευή αψιδωτού κτιρίου Μυκηναϊκής Εποχής

Ρέμα Ξυδιάς: Μικροευρήματα αψιδωτού κτιρίου Μυκηναϊκής Εποχής

Βάλτος Τοπόλιανης, περιοχής Λειβήθρων

Κοντά στη θάλασσα, στην περιοχή της Λεπτοκαριάς. «Βάλτος 3»: Αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. Πολύ πλούσια στρώματα καταστροφής με λίγα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. «Βάλτος 2»: 1745-1620 π.Χ. Πολύ μνημειακές κατασκευές πάνω στο στρώμα καταστροφής του «Βάλτου 3». Μνημειακότερες οι τρεις ισχυρότατοι περίβολοι και ο τύμβος 1. Επισημαίνεται το δεδομένο που επανέρχεται στα νεκροταφεία της περιοχής σε αυτή την εποχή, ότι δηλαδή οι ταφές είναι συχνά παλιότερες του τύμβου. «Βάλτος 1»: Πρόχειρη εγκατάσταση στα τέλη της Εποχής του Χαλκού (1300-1100 π.Χ.), ύστερα από καταστροφή και επικάλυψη του «Βάλτου 2) με διαβρώσεις από τους χειμάρρους.

Βάλτος Τοπόλιανης – νεκροταφείο: Περιδέραιο, ενώτια και οκτώσχημο δαχτυλίδι ταφής της Ύστερης Εποχής του Χαλκού

«Βάλτος 2»: Μνημειακός περίβολος

«Βάλτος 2» : Tύμβος

«Σπάθες» – «Ξερολάκκι» περιοχής Αγίου Δημητρίου, Στενά της Πέτρας (επισκέψιμο)

Νεκροταφείο σε απότομη πλαγιά του Άνω Ολύμπου, ΝΑ του Αγίου Δημητρίου. Σε υψόμετρο 1000-1100μ., με πλήρη εποπτεία του περάσματος από την Μακεδονία προς τη Θεσσαλία διά των Στενών της Πέτρας. Η χρήση του πιθανόν τοποθετείται από τον 14ο αι. ως τα τέλη του 13ου ,ίσως και στις αρχές 12ου αιώνα π.Χ.

Μόνος τύπος τάφου που διασώθηκε είναι ο πλακοπερίβλητος κιβωτιόσχημος, στο βάθος μεγάλου κάθετου λάκκου. Ο τύπος είναι γνωστός από παλιότερα στη νότια Ελλάδα. Η κεραμική είναι στο ίδιο ποσοστό τοπική χειροποίητη και τροχήλατη μυκηναϊκού ρυθμού

. Ο τύπος του τάφου στις Σπάθες

ΜΕ Ι-ΥΕ Ι κάθετος τάφος

Σπάθες: το κάτω μέρος του μεγάλου λάκκου με μόνωση από πηλό πάνω στις καλυπτήριες πλάκες του τάφου

Σπάθες: το κάτω μέρος του μεγάλου λάκκου με μόνωση από πηλό πάνω στις καλυπτήριες πλάκες του τάφου

Το κάτω μέρος μεγάλου λάκκου με μόνωση από πηλό στις καλυπτήριες πλάκες και με κτερίσματα

Νεκρός με δύο μυροδοχεία

Νεκρή που «κύλισε» προς το άκρο του τάφου

Σπάθες – νεκροταφείο: Αρτόσχημο αλάβαστρο μυκηναϊκού ρυθμού

Σπάθες – νεκροταφείο: Κυλινδρικό αλάβαστρο μυκηναϊκού ρυθμού

Τροχήλατο άωτο μυροδοχείο

Χειροποίητο, άωτο μυροδοχείο

Σπάθες – νεκροταφείο: Χειροποίητο, άωτο μυροδοχείο Μυκηναϊκής Εποχής

Σπάθες – νεκροταφείο: Χειροποίητο, άωτο μυροδοχείο Μυκηναϊκής Εποχής

Σπάθες – νεκροταφείο: Τάφος 8, φλασκί Μυκηναϊκής Εποχής

Σπάθες – νεκροταφείο: Τάφος 8, φακόσχημοι σφραγιδόλιθοι από στεατίτη Μυκηναϊκής Εποχής

Σπάθες – νεκροταφείο: Τάφος 8, χάλκινο ξίφος Μυκηναϊκής Εποχής

Επίμηλο

Σπάθες – νεκροταφείο: Πλακίδια από κυανή υαλόμαζα, ίσως κόσμημα, Μυκηναϊκής Εποχής

Σπάθες – νεκροταφείο: Περιδέραιο με είκοσι τέσσερις χάντρες από υαλόμαζα Μυκηναϊκής Εποχής

Σπάθες – νεκροταφείο: Περιδέραιο με είκοσι οχτώ χάντρες από κεχριμπάρι, Μυκηναϊκής Εποχής

Το νεκροταφείο στις «Τρεις Ελιές» της αρχαίας Πέτρας

Το παλιότερο νεκροταφείο Εποχής Σιδήρου του Μακεδονικού Ολύμπου , δίπλα στην αρχαία Πέτρα. Το όνομα της πόλης είναι λέξη αρχαιότατη, ομηρική, που περιγράφει τη φύση του απόκρημνου λόφου της Πέτρας, ενός αρχαίου/ βυζαντινού/ μεταβυζαντινού οικισμού, στον δρόμο προς Άγιο Δημήτριο, σε υψόμετρο περίπου 500μ. Η τροχήλατη κεραμική ακολουθεί την υπομυκηναϊκή/ πρωτογεωμετρική παράδοση, με συχνότερο σχήμα τον αμφορέα. Τα χειροποίητα αγγεία είναι συνήθως ερυθρά αλλά και τεφρά, μερικές φορές στιλβωμένα και συνήθως χωρίς διακόσμηση. Δύο μόνο οπισθότμητες πρόχοι φέρουν γραπτή αμαυρόχρωμη.

image212

Το νεκροταφείο στις «Τρεις Ελιές»

Τρεις Ελιές, νεκροταφείο: Τροχήλατος αμφορίσκος της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Τρεις Ελιές, νεκροταφείο: Χειροποίητη αμαυρόχρωμη πρόχους της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Τρεις Ελιές, νεκροταφείο: Χειροποίητη αμαυρόχρωμη πρόχους της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Τα νεκροταφεία των τύμβων της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου (ΠΕΣ)

Με κυανό, το Δίον των ιστορικών χρόνων. Με πράσινο και κόκκινο τα χωριά Μαλαθριά (σημ. Δίον) και Καρίτσα. Ανατολικά και νότια της πόλης, ο πλωτός στην αρχαιότητα Βαφύρας και το Βαρικό: λίμνη και έλος στην αρχαιότητα.. Χάρη στον Βαφύρα, το Δίον αναφέρεται και ως λιμάνι

Με κυανό, το Δίον των ιστορικών χρόνων. Με πράσινο και κόκκινο τα χωριά Μαλαθριά (σημ. Δίον) και Καρίτσα. Ανατολικά και νότια της πόλης, ο πλωτός στην αρχαιότητα Βαφύρας και το Βαρικό: λίμνη και έλος στην αρχαιότητα.. Χάρη στον Βαφύρα, το Δίον αναφέρεται και ως λιμάνι

Στους υψηλούς πρόποδες, ανάμεσα στους χειμάρρους, τα νεκροταφεία των τύμβων.

Από κληρονομικό χαρακτηριστικό που εντόπισε η ανθρωπολόγος κ. Τριτσαρόλη στα δύο παιδιά ενός τύμβου υποδεικνύεται συγγενική σχέση, ενισχύοντας την εύλογη υπόθεση για τον οικογενειακό χαρακτήρα των τύμβων.

Κυρίαρχο έθιμο ήταν ο ενταφιασμός, όπως σε όλα τα πρώιμα χρόνια. Κυριαρχούν οι κιβωτιόσχημοι τάφοι, χωρίς να αποκλείεται η χρήση άλλων τύπων. Οι ταφικοί πίθοι είναι σπάνιοι, με ένα μόνο παράδειγμα μέχρι σήμερα.

Η τροχήλατη κεραμεική υπερτερεί σε ποσότητα και η πρωτογεωμετρική αποτελεί τη σχεδόν αποκλειστική της κατηγορία. Ακολουθεί χρονικά τις «Τρεις Ελιές» από την Ύστερη Πρωτογεωμετρική (10ος αιώνας), τουλάχιστον, ως και τα μέσα του 8ου αιώνα (Υποπρωτογεωμετρική), αμέσως πριν από την Κρανιά στο αρχαίο Ηράκλειο.

Ανασκαμμένος τύμβος στην παραολύμπια χώρα του Δίου

Ανασκαμμένος τύμβος στην παραολύμπια χώρα του Δίου

Η έντονη παρουσία της οπισθότμητης πρόχου στην εκείθεν του Ολύμπου γειτονική Θεσσαλία θεωρείται δάνειο βορειοελλαδικό, συσχετίστηκε μάλιστα με μετακινήσεις λαών.

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Περιδέραιο από σαρδόνυχα της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Τροχήλατη γραπτή πρόχους της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Τροχήλατη υπο-πρωτογεωμετρική πρόχους

Υψίπους λεκάνη με προχοή

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Τροχήλατος γραπτός κάνθαρος του θεσσαλομακεδονικού τόξου της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Τροχήλατος γραπτός σκύφος με κρεμάμενα ημικύκλια, της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Τροχήλατος υψίπους γραπτός σκύφος, της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Τροχήλατος γραπτός αμφορίσκος με οριζόντιες λαβές στην κοιλιά, της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Χειροποίητη οπισθότμητη πρόχους με στίλβωση, της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Νεκροταφεία τύμβων στην παραολύμπια χώρα Δίου: Χειροποίητος, στιλβωμένος κάνθαρος της Πρώιμης Εποχής Σιδήρου

Ηράκλειον/Πλαταμών – Κρανιά

Αραιοκατοικημένη εγκατάσταση στην περιφέρεια ενός πανάρχαιου οικισμού, προφανώς του μακεδονικού/πιερικού Ηράκλειου, πιθανότατα στην περιοχή του λιμανιού. Όπως σε πολλές περιπτώσεις της ίδιας εποχής, η Κρανιά εγκαταλείφθηκε στα τέλη του 8ου αιώνα βίαια, με ενιαίο στρώμα καταστροφής από φωτιά, χρονολογημένο με πολυάριθμες πρώιμες πρωτοκορινθιακές κοτύλες. Στη συνέχεια, εγκαταλείφθηκε και καλύφθηκε με το εκτεταμένο στρώμα καταστροφής που σφράγισε την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου.

Στο β΄ μισό του 8ου αι. π.Χ., πάνω στα άνδηρα και τον περίβολο της Εποχής Χαλκού κτίστηκε ένα μονόχωρο αψιδωτό κτίριο. Λίγο αργότερα μετατράπηκε σε ελλειπτικό, με είσοδο σε μακριά πλευρά και βοτσαλωτό δάπεδο. Η κρηπίδα του ήταν λιθόκτιστη και η ανωδομή πιθανόν πλινθόκτιστη με «λαχνήεντα όροφο» σε ξύλινο σκελετό. Μολονότι το πλάτος μπορούσε να γεφυρωθεί με ξυλεία από τον Όλυμπο, στη γένεση της νότιας αψίδας υπήρχε επίπεδος λίθος, πιθανόν βάση στύλου, ίσως και για πατάρι προς εκμετάλλευση του χώρου, όπως οι αποκρέβατοι στα μονόσπιτα του Αιγαίου. Ίσως βόρεια ήταν χώρος διημέρευσης και ύπνου η νότια, με σκευοθήκες στις μακριές πλευρές, όπου βρέθηκε αρκετή οικοσκευή. Στο κέντρο του κτιρίου, υπήρχαν δύο εφαπτόμενες εστίες και ακτέριστη ταφή με διατάραξη των παλαιοχριστιανικών χρόνων. Τμήμα του σκελετού, ωστόσο, καλυπτόταν από αδιατάρακτο στρώμα καταστροφής του 4ου αιώνα π.Χ., και του ίδιου του γεωμετρικού κτιρίου. Δεν ανιχνεύθηκε ένδειξη ηρωοποίησης και λατρείας. Την εποχή της καταστροφής, οι ένοικοι και το μαγερειό τους διημέρευαν στο εξωτερικό βοτσαλωτό δάπεδο, όπου υπήρχε ανοιχτή καύση, πιθανόν σε στοά με στύλους σε πήλινες βάσεις, από τις οποίες ίσως σώθηκαν ίχνη μίας. Εδώ ανιχνεύθηκε χρήση αργαλειού Κοντά τους υπήρχε και τμήμα πηλοκατασκευής με έντονη καύση. Μέσα και έξω από το κτίριο καταμετρήθηκαν πολλές δεκάδες αγγείων όλων των χρήσεων, πλιθιά, οστά ζώων και πολλές αχιβάδες, διάσπαρτες και σωρηδόν.

image385

Ελεύθερη αναπαράσταση του αψιδωτού κτιρίου

Οι κάτοικοι καλλιεργούσαν δημητριακά, όσπρια, αλλά και σπάνια κηπευτικά (π.χ. καρπούζι, το αρχαίο «χειμωνικόν» όπως εξάλλου και στην σύγχρονη τοπική διάλεκτο) και δένδρα. Βρέθηκαν πολλά όστρακα με εγχάρακτα graffiti και μεγάλες ποσότητες μονόκοκκο, δίκοκκο, σκληρό και μαλακό σιτάρι, κριθάρι δίστιχο και εξάστιχο, μπιζέλι, ρόβι, φακή, φουντούκι, τμήμα και σπόροι σύκου, ένας ελαιοπυρήνας και ένα γίγαρτο. Ψάρευαν στην παραλία ψάρια, καβούρια και άπειρες αχιβαδούλες, πιθανόν για χρήση όχι αποκλειστικά διατροφική, άγνωστο για ποιο λόγο και λεία όστρακα από σπασμένα αγγεία των προγόνων τους που τα είχε ξεβράσει η θάλασσα όπως σήμερα. Έτρεφαν γιδοπρόβατα, άλογα, μουλάρια και γαϊδουράκια, σκυλιά και ανάμεσα στις ασχολίες τους ήταν το κυνήγι λαγού, αγριόχοιρου, κάποια επεξεργασία μετάλλων, η υφαντική και η κεραμεική: προφανώς η ελάχιστη χειροποίητη αλλά οπωσδήποτε και μέρος της τροχήλατης που μάλλον αποτελεί πάνω από το 90% των οστράκων.

Οι ντόπιοι ήταν σε επαφή με την υπόλοιπη Ελλάδα, ιδίως την Εύβοια, το ανατολικό Αιγαίο και την Κόρινθο, από όπου εισήγαγαν την καλή τους οικοσκευή. Άγνωστο τι έδιναν σε αντάλλαγμα, αν όμως φανταστούμε τις μεγάλες ναυπηγικές ανάγκες στις ρότες της ελληνικής αναγέννησης, τότε η ξυλεία από τον Όλυμπο θα ήταν σίγουρα σπουδαίο αντάλλαγμα.

Σαρακατσάνα γνέθει κάτω από τον Όλυμπο, δίπλα σε κλαδόπλεχτη καλύβα (φωτογραφία των αρχών του 20ου αιώνα από τον Boissonnas)

Σαρακατσάνα γνέθει κάτω από τον Όλυμπο, δίπλα σε κλαδόπλεχτη καλύβα (φωτογραφία των αρχών του 20ου αιώνα από τον Boissonnas)

Περισσότερες λεπτομέρειες για το ελλειπτικό κτίριο του 8ου αι. π.Χ. μπορείτε να δείτε στην είσοδο του πάρκου, όπου κατασκευάστηκε ένα κτίριο ίδιων διαστάσεων με τεχνικές φυσικής δόμησης προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για εκθέσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα.

 

Κείμενο: Έφη Πουλάκη Παντερμαλή